4 Mei 2011 - Unesco werelderfgoed

Hoe langer hoe meer wordt reikhalzend uitgekeken naar de sites die jaarlijks aan de lijst van werelderfgoedsites worden toegevoegd. Intussen hebben 151 landen al één of meer sites die op de lijst staan.

 

Dik is de gids van de werelderfgoedsites. Héél dik. Er zijn dan ook 911 (!) werelderfgoedsites. Hoe langer hoe meer wordt reikhalzend uitgekeken naar de sites die jaarlijks aan de lijst worden toegevoegd. Intussen hebben 151 landen al één of meer sites die op de lijst staan.

Vooral de laatste jaren wordt de lijst sterk uitgebreid. Initieel koos men voor bv. de Galapagoseilanden of het Groot Barrièrif, maar sites van dat niveau zijn uiteraard niet onuitputtelijk. De toekenning van de naam “werelderfgoed” is een (erg gegeerd) kwaliteitslabel, en labels staan nu éénmaal garant voor bezoekers, en die zorgen voor inkomsten.

Je kan er in bladeren, dwalen, en lijstjes met vakantiebestemmingen maken. De informatie is, zoals je van een naslagwerk kan verwachten, netjes geordend. Op elke pagina staat één, uitzonderlijk twee sites. Telkens vind je de naam, het land, de criteria waarom het de lijst staat, een tekst, een liggingskaartje en een foto. Nu en dan wordt een verticale tekstband toegevoegd met details. Een kleurband bovenaan onderscheidt de groepen: natuurlijk erfgoed, cultureel erfgoed, of gemengd erfgoed.

Het meest merkwaardige is de tijdsbalk bovenaan: het vermeldt de eerste opname op de werelderfgoedlijst. Echt merkwaardig voor een naslagwerk, want de verschillende sites staan in chronologische volgorde van de opname op de Unesco-lijst. Handig voor een uitgever die regelmatig updates op de markt brengt, maar onhandig voor een gebruiker. Stel dat je de sites zoekt voor België dan moet je op tien verschillende bladzijden kijken, verspreid over het boek. Om het euvel te ondervangen, werden lijsten toegevoegd per land, naast de andere traditionele lijsten die een naslagwerk heeft.