22 November 2010 - Wild van de economie, over de baten van bronst, burlen en andere beestachtige gebeurtenissen

De natuur is veel waard. Ook in economische zin. Het begrip 'ecosysteemdiensten' is dan ook meer en meer in opmars. Maar wat betekent dit concreet? Hoe kan je de waarde van natuur op het terrein berekenen? Hierover gaat 'Wild van de economie'

 

“It’ s the economy, stupid”, dé magische zin die Bill Clinton in het Witte Huis bracht. Als er één zaak opvalt aan de zin, dan is dat weinigen het er mee oneens zijn. Tom Bade onderzocht samen met anderen van Triple E hoe dat zat met de natuur. Hij toont aan dat centen tellen niet eenvoudig is maar, dat de resultaten verrassend zijn. Verrassend, want de natuur kan veel geld opbrengen.

Als de idee voor een wereldkampioenschap voetbal, voor een wereldtentoonstelling, voor olympische spelen, … gelanceerd wordt, dan wordt er steevast gezwaaid met dikke boeken waarin de financiële voordelen worden aangetoond. Voordelen voor de bouw, werkgelegenheid, transport, horeca (eten&drinken, overnachtingen), voor de overheid (BTW, belastingen op onroerend goed, inkomstenbelastingen, …). Kortom, het staat dan zwart op wit dat het geld opbrengt. En met de natuur? Want natuur, dat kost toch handenvol geld. Het blijft een merkwaardige vaststelling dat bv. een MTB-er probleemloos duizenden euro’s neer telt voor een fiets, maar, het voor de hand liggend vindt dat de overheid zorgt voor het decor. Klopt dit? Of is het net omgekeerd, dat het mooie decor baten genereert?

Dat er geld omgaat in de natuursector is helder. Even rondkijken tijdens een natuurwandeling naar de andere wandelaars brengt je niet enkel in de wereld van de Gore-Tex- vesten, maar schoenen, fototoestellen, kijkers, … alle voorzien van ronkende namen. Kwaliteit met een helder prijskaartje. Hoe breng je die geldstromen in beeld? De auteurs gaan uit van de baten van het wild, niet de waarde. Dus geen gezeur over hoe waardevol het is als je een burlend hert hoort of ziet, wel over de koffie die je drinkt, het gerecht dat je eet, je overnachting of zelfs het huis dat je koopt opdat je regelmatiger dat hert kan zien of horen. Kortom, het wild als productiemiddel. Die waarde werd onderzocht bij verschillende doelgroepen, voor verschillende wildsoorten, op verschillende plekken. Daarna maken cijferaars altijd een rist veronderstellingen, en dan rollen er cijfers uit het model.

Ook in Vlaanderen speelt de centenkwestie bij de waardering van natuur. Zo werd bv. het domein De Merode door de Vlaamse overheid gekocht omdat men de economische ontwikkeling van de streek wilde aanzwengelen. Of nog, het Nationale Park Hoge Kempen werd weliswaar bedeeld met 28 miljoen euro door de Vlaamse overheid, maar enkel voorwaardelijk. Intussen werden de baten van de investering in natuur becijferd. De teller staat al op meer dan 100 miljoen euro en hij tikt naarstig verder.

Zonder twijfel is investeren in de natuur niet enkel een aangenaam en zinvol, maar ook erg rendabel. De cijfers van de Veluwe illustreren dit. De auteurs rekenden voor “groot Veluwe”, een gebied van ongeveer 100.000 ha, met onder meer het Centraal Veluws Natuurgebied. Natuurgerelateerde bedrijven (ongeveer 2000 bedrijven waarvan 70% horeca) genereren bijna jaarlijks (!) ongeveer 700 miljoen euro. 65% van de inkomsten kan rechtstreeks worden toebedeeld aan de natuur, dus, jaarlijks 450 miljoen euro. Een som die je niet zo maar kan omrekenen naar één ha! Verder besteden ze aandacht aan uitgaven voor buitensportuitrusting, wildexcursies, wildschade, …

De waardevolle boodschap wordt breed uitgesmeerd in een lijvig boek, aangevuld met verspreidingsgegevens van de belangrijkste soorten wild, mooie foto’s en een correcte lay-out. Een meer gebalde versie zou inhoudelijk sterker zijn, maar, dan is de idee niet verkoopbaar. “It’s the economy, stupid”.