Een zeppelin op waterstofgas zou wel eens een bijzonder opvallend vlaggenschip voor schone energie kunnen worden…
Een zeppelin die waterstofgas gebruikt als brandstof en enkel waterdamp vrijgeeft bij verbranding. Waarin elektriciteit wordt gegenereerd door windturbines die ook dienst doen als propellers. Een luchtschip als een levend wezen dat nooit hoeft te landen, maar toch af en toe moet rusten om te recupereren. Dit Belgisch concept zou een bijzonder opvallend vlaggenschip voor schone energie kunnen worden…
De met waterstof gevulde zeppelin ‘Hindenburg’ vloog in 1937 in brand. Het voorval leidde ertoe dat de overgebleven luchtschepen uit de vaart werden genomen en de productie ervan stopgezet. Sedert enkele jaren, echter, neemt de belangstelling voor dit type transportmiddel opnieuw toe: het is namelijk zuiniger en stiller dan vliegtuigen, en, meestal, een stuk sneller dan de meeste transportmiddelen over land of over water. Door de band genomen blijven deze ontwerpen in de lucht dankzij helium. Dat is onbrandbaar, maar ook een niet hernieuwbaar gas dat stilaan uitgeput raakt. Een voorbeeld dat de weg naar commercialisatie lijkt te gaan vinden, is de SkyCat.
Kunstenaar-ingenieur
Ook in België wordt aan de hergeboorte van het luchtschip gewerkt. Dat gebeurt niet door een onderneming die er grote kapitalen tegenaan gooit en er een snelle financiële return voor verwacht, maar wel door de grotendeels autonoom werkende ingenieur en industrieel ontwerper Lieven Standaert.
Zijn luchtschip werd ‘Aeromodeller II’ gedoopt, dit als hommage aan de eerste Aeromodeller: die van Panamarenko. “Hij wou daarmee de ultieme boomhut ontwerpen,” preciseert Standaert. Maar hij kijkt evenzeer op naar Burt Rutan, de Amerikaanse ingenieur achter onder meer het eerste vliegtuig dat, in 1986, non-stop en zonder hertanken rond de wereld vloog.
Waterstofgas als ultieme brandstof
De Aeromodeller II drijft niet op helium maar op waterstof. Dat is niet alleen lichter dan lucht, maar kan tegelijk dienen als brandstof voor de motoren, die de propellers aandrijven. “Als je dat gas verbrandt in de motor vindt een reactie plaats met zuurstof, zodat waterdamp ontstaat,” legt Standaert uit. “Wanneer het schip niet meer voldoende waterstof heeft om als brandstof gebruiken, blijft het luchtschip 100 meter hoog hangen, aan een ankerkabel. Vervolgens worden de propellers achterstevoren gedraaid: dat is nodig om ze dienst te kunnen laten doen als windturbines. Deze leveren de elektrische stroom die nodig is om - door elektrolyse - uit water opnieuw waterstof te genereren. Zes uur windkracht geeft brandstof voor één uur vliegen. Dan wordt de kabel binnengehaald en kan de Aeromodeller II zijn reis verder zetten.”
Maar lag het uiterst ontvlambare waterstof niet net aan de basis van het ongeluk met de Hindenburg? Lieven Standaert: “Waterstof blijkt vandaag perfect bruikbaar in auto’s. Waarom dan niet in een luchtschip? Ik kan alleszins aantonen dat mijn concept het veilig gebruik ervan mogelijk maakt. De kans op brand is er veel kleiner dan bij de vooroorlogse zeppelins. En als er dan toch brand uitbreekt, breidt dit zich langzaam uit, en zorgt een noodsysteem ervoor dat de inzittenden op tijd kunnen worden geëvacueerd.”
Levend wezen
Bijzonder is dat de Aeromodeller II niet is ontworpen met een economisch doel voor ogen. Zo zal het te traag zijn om als transportmiddel dienst te kunnen doen. “Maar dat is een zeilschip ook. Desondanks is het reeds 4.000 jaar oud en hebben we nog niets anders gecreëerd dat een vergelijkbare vrijheid en autonomie biedt. Het laat ons toe om rond de wereld te varen met enkel wind, een schone energiebron,” klinkt het.
“Met de Aeromodeller II ontwerp ik eigenlijk een machine die de boodschap in zich draagt dat het effectief mogelijk is op een andere manier met energie om te gaan. Bovendien is het een echt zero-emission concept, dit in tegenstelling tot auto’s die rijden op waterstof dat is geproduceerd uit elektriciteit afkomstig van kerncentrales. Mijn luchtschip is te vergelijken met een levend wezen dat moet gaan slapen om te recupereren. En wanneer dat gebeurt, kunnen de inzittenden de grote ramen ervan openen, op het terras een koffie drinken, en van het uitzicht genieten.”
Sommigen werpen daar tegenop dat het luchtschip eigenlijk niet zo milieuvriendelijk is, maar eerder een onnodig luxeproduct. “Dat is het niet. Ik wil geen luxezeilschip, maar een Rainbow Warrior,” reageert Lieven Standaert.
Werk in uitvoering
Lieven Standaert ziet de Aeromodeller II tegelijk als een kunstwerk dat stap per stap zijn voltooiing nadert. Dit impliceert dat zijn werk ter zake ook af en toe in musea is te bewonderen.
ARGUS informeert en inspireert voor een duurzame, milieuvriendelijke samenleving.
De nieuwssite www.argusactueel.be brengt nieuws en actualiteit over milieu, natuur en duurzame ontwikkeling.
Maak kennis met alle andere projecten van ARGUS op www.argusmilieu.be.
