Binnen enkele maanden is het zover. In december 2009 komen tal van ministers en ambtenaren uit alle landen van de wereld twee weken lang samen in het Deense Kopenhagen om de opvolger van het Kyotoprotocol te bespreken. Volgens Chris Jacobson gaat het om een historische gebeurtenis...
Binnen enkele maanden is het zover. In december 2009 komen tal van ministers en ambtenaren uit alle landen van de wereld twee weken lang samen in het Deense Kopenhagen om de opvolger van het Kyotoprotocol te bespreken. Dat protocol uit 1997 geeft gestalte aan het wereldwijde klimaatverdrag tegen de opwarming van de aarde en de desastreuze gevolgen daarvan. Sinds dat raamverdrag in 1992 in de schoot van de Verenigde Naties afgesloten en ondertekend werd op de "Earth Summit" in Rio de Janeiro, zijn we ondertussen bijna 20 jaar verwikkeld in de strijd tegen de klimaatopwarming.
Er is heel veel gebeurd sinds Rio, maar het had nog veel meer mogen zijn. De EU mag dan wel min of meer op koers zijn om de Kyotodoelstellingen te halen (8% minder uitstoot van broeikasgassen dan het referentiejaar 1990), de wetenschappelijke wereld is het erover eens dat nog veel grotere emissiereducties nodig zijn om de kwalijke gevolgen van een wereldwijde opwarming te vermijden. We spreken in een grootteorde van 60 à 80%! De verwachtingen voor Kopenhagen zijn dan ook zeer hooggespannen. Vele waarnemers spreken van ‘onze laatste kans’.
Het is de plicht van onze generatie om die kans te grijpen. Het klimaatpanel van de Verenigde Naties IPCC is in al haar rapporten glashelder: we moeten de opwarming beperkt houden tot maximaal 2°C. Zelfs bij 2 graden opwarming staan ons zeer ongunstige gevolgen te wachten: een verdere teloorgang de biodiversiteit en de ecosysteemdiensten die hieraan zijn gekoppeld (bv. zuivering van lucht en water, waterhuishouding, voorkomen van erosie enz.), verminderde landbouwopbrengsten, een zich uitbreidend areaal voor malaria en andere tropische ziekten, extreme droogten, maar ook overvloedige regenval die zorgt voor watersnood enz.
Dat stelt de wereldbevolking sowieso voor uitdagingen van formaat. Maar gaan we over de 2° heen, dan worden de gevolgen onomkeerbaar. Dan smelt definitief de ijskap op Groenland, krijgen miljarden mensen te kampen met watertekorten en krijgt de mondiale voedselproductie harde klappen, om maar een paar grimmige blikvangers aan te halen.
Ook al heeft vandaag bijna iedereen de mond vol over klimaatverandering, CO2-uitstoot of duurzaamheid, men beseft nog veel te weinig hoeveel er op het spel staat. En dat klimaatverandering nu al aan de gang is. Door toenemende droogte nemen bijvoorbeeld het aantal en de intensiteit van bosbranden als maar toe. Er woedden de voorbije maanden verschrikkelijke bosbranden in Griekenland, Californië en eerder dit jaar in Australië. In de zomer waren onrustwekkende berichten over het alsmaar dalende grondwaterpeil in India voorpaginanieuws. Ook zien we steeds meer noodweer toeslaan. Bijna een miljoen Chinezen werden in augustus geëvacueerd uit schrik voor de Tyfoon Morakot in Zuid-Oost Azië. Op het moment van dit schrijven bedreigt de orkaan Jimena de westkust van Mexico,… Ondertussen staat het als een paal boven water dat dit en nog veel ander onheil gelieerd is aan de uitstoot van de broeikasgassen en de daaruit volgende klimaatopwarming. Wie hieraan nog twijfelt, wil het niet geweten hebben en zou verplicht een boek moeten lezen als ‘Zes graden’ van Mark Lynas, ‘De laatste generatie’ van Fred Pearce of ‘Hitte’, van George Monbiot.
Tijdens een klimaatworkshop voor de Amerikaanse federale overheid vorig jaar gebruikte de gerenommeerde groene econoom Herman Daly het volgende beeld: we zijn met z’n allen uit een vliegtuig gevallen en merken dat we in vrije val naar beneden suizen. Wat we nu nodig hebben is niet een supergeraffineerde hoogtemeter, maar een, desnoods heel rudimentaire, parachute. Hij sloeg daarmee de nagel op de kop. De wetenschap is een fantastisch zintuig gebleken dat de maatschappij waarschuwt voor naderend onheil en dat ons wapent met kennis om problemen te anticiperen en op te lossen. Maar het IPCC, de wetenschappelijke rapporten,… zijn uiteindelijk slechts de hoogtemeter. De conferentie van Kopenhagen moet onze parachute worden. Een parachute in de vorm van een vérgaand verdrag gericht op een maximale 2° C opwarming en gedragen door alle internationale spelers, dus ook China, India en de andere snelgroeiers. Dat zal niet makkelijk zijn, maar evenmin onmogelijk.
Eind 2009 zal blijken of onze generatie die historische generatie wordt, die Rio weliswaar wat heeft laten aanmodderen, maar die wel de top van Kopenhagen tot een succes maakte en zo de weg heeft geëffend naar een duurzame ontwikkeling.
ARGUS informeert en inspireert voor een duurzame, milieuvriendelijke samenleving.
De nieuwssite www.argusactueel.be brengt nieuws en actualiteit over milieu, natuur en duurzame ontwikkeling.
Maak kennis met alle andere projecten van ARGUS op www.argusmilieu.be.
