Een onderzoek van een journalist van Reuters wijst erop dat Europa tegen beter weten in biofuels blijft steunen.
Het was een prachtig en ambitieus plan. In 2008 verordende de Europese Commissie dat het continent tegen 2020 maar liefst 10% van de brandstof in de transportsector uit hernieuwbare bronnen zou betrekken. Zeventig procent daarvan zou bestaan uit de zogenaamde biobrandstoffen, gemaakt van palmolie, soja, raapzaad, en ethanol, of geproduceerd op basis van suikerriet, suikerbieten of tarwe. Europa droomde al hardop van een biofuelmarkt met een jaaromzet van dertien miljard euro. Wat kan een mens meer wensen: de landbouwsector laten floreren, een voortrekkersrol spelen op wereldvlak door een krachtige groene industrietak uit de grond te stampen, het gebruik van fossiele brandstoffen verminderen en CO2-emissies reduceren: geen twee, maar vijf vliegen in één klap.
De doodsteek voor biofuels
Journalist Peter Harrison van het persagentschap Reuters kreeg argwaan bij het lezen van een gelekte nota van Jean-Luc Demarty, directeur-generaal van het Directoraat Landbouw en Plattelandsontwikkeling. In die nota verwijst Demarty naar de groeiende wetenschappelijke bewijslast dat de eerste generatie biobrandstoffen meer kwaad dan goed doen voor het klimaat. Als we het niet voorzichtig aanpakken, schrijft Demarty, kunnen die wetenschappelijke inzichten "de doodsteek betekenen voor biofuels in de EU." Reuters beriep zich op de openbaarheid van bestuur en slaagde erin duizenden pagina's aan e-mails, brieven en onderzoeksrapporten in handen te krijgen die duidelijk maken dat biobrandstoffen momenteel niet de oplossing vormen voor Europa's olieverslaving, en bovendien suggereren dat ambtenaren van de Europese Commissie bewust wetenschappelijke bewijslast tegen biofuels hebben genegeerd.
De bezwaren tegen biobrandstoffen van de eerste generatie zijn onderhand bekend. Omdat het voedingsgewassen zijn, doen ze de voedselprijzen stijgen en maken ze voedsel schaarser. Zo wakkeren ze de honger in de wereld aan. Ze zetten boeren ertoe aan om bossen te rooien of plat te branden om plaats te maken voor biofuel-gewassen. Een maat voor niets, want de CO2-winst van de biofuels bij ons wordt teniet gedaan door de teloorgang van de (tropische) bossen elders. Peter Harisson schat (op basis van de gemiddelden van 15 EC-studies) dat er ongeveer 4,5 miljoen ha landbouwgrond extra moet ontgonnen worden om aan de biobrandstofdoelstellingen van de EU tegen 2020 te geraken. Dat is zo ongeveer de oppervlakte van Denemarken.
Geknoei met rapporten
Volgens Peter Harrison werd er stevig gewied in wetenschappelijke rapporten in een poging om biofuels niet in een al te negatief daglicht te stellen. Zo ontdekte hij dat een passage werd verwijderd waarin gesteld werd dat "biodiesel op basis van soja tot vier keer meer schadelijk kan zijn voor het milieu dan fossiele diesel." Voorts verfraaide de Commissie de uitstootcijfers door uit te gaan van het vrij onwaarschijnlijke scenario dat tegen 2020 zo maar even 20% van alle nieuwe auto's elektrisch zullen zijn. Wat wel een optie kan zijn, is te kiezen voor tweede generatie biobrandstoffen, maar die worden pas in groten getale op de markt verwacht tegen 2015-2020.
Het laatste woord is voor Raffaello Garofalo van de European Biodiesel Board. "Ik wil gerust het debat voeren, maar op een eerlijke wijze", zegt hij aan Reuters. "Niemand praat over de indirecte effecten van fossiele olie. Kijk maar naar wat er in de Golf van Mexico gebeurt met BP. Of we zouden het kunnen hebben over de impact op de Niger-Delta."
ARGUS informeert en inspireert voor een duurzame, milieuvriendelijke samenleving.
De nieuwssite www.argusactueel.be brengt nieuws en actualiteit over milieu, natuur en duurzame ontwikkeling.
Maak kennis met alle andere projecten van ARGUS op www.argusmilieu.be.
Verstuur naar een vriend