Sinds de industriële revolutie op gang kwam, veroorzaakt de menselijke technologie schade aan het klimaat. Maar technologie zal ook een uitweg uit de klimaatscrisis bieden. Dat is de centrale gedachte achter geo-engineering.
ARGUS berichtte recent nog over de hoge concentratie CO2 in de atmosfeer (http://www.argusactueel.be/binnenlands-nieuws/350-een-cijfer-van-levensbelang). Die ligt 40% hoger dan in pre-indsutriële tijden en draagt fors bij tot de opwarming van de planeet. Een radicale daling van de CO2-uitstoot is broodnodig, maar zal niet volstaan om de concentratie CO2 onder de 350 ppm (deeltjes per miljoen in de atmosfeer) te laten zakken tegen het einde van de 21ste eeuw, stelt een artikel in The Solutions Journal.
Over de jaren heen zijn er nogal wat voorstellen gelanceerd om zonnestralen te weerkaatsen en CO2 op te slaan. Wilde en schijnbaar onuitvoerbare plannen zoals ondergrondse opslag van CO2, het plaatsen van spiegels in de ruimte, het verhogen van de weerkaatsing van de oceaan of het land, het injecteren van zwaveldeeltjes in de stratosfeer en het op grote schaal witten van daken en wegen: het blijft bij faits divers-berichten in de krant. Bovendien is het de vraag of gesleutel aan het klimaat wel het gewenste effect zal hebben. Weten we wel genoeg over alle factoren die in het klimaat een rol spelen om er als leerling-tovenaar mee aan de slag te gaan?
Anderzijds is het zeer de vraag of we er tijdig in slagen om de CO2-emissies te doen afnemen. Kan hernieuwbare energie snel genoeg kan groeien om de CO2-uitstoot voldoende te doen dalen, en dat in een wereld met steeds meer mensen en steeds meer mobiliteit? Bovendien is het zo dat de effecten van de opwarming van de aarde blijven doorwerken, zelfs als de CO2-concentratie in de atmosfeer daalt. De thermische inertie van het oceaanwater die nu voor een vertragingseffect zorgt op de klimaatsopwarming, zal ook de broodnodige afkoeling van de aarde trager dan gewenst doen verlopen. Voeg daarbij het argument dat de klimaatsopwarming na een aantal decennia onomkeerbaar wordt. Het lijkt dus toch niet zo gek om naast emissie-reductie een of andere vorm van geo-engineering toe te passen. Maar welke?
De geo-engineering-oplossingen vallen uiteen in twee groepen: solar radiation management (SRM) enerzijds – alles wat met het terugkaatsen van zonnestralen te maken heeft - en carbon dioxide removal (CDR) of CO2-verwijdering anderzijds. Die laatste optie lijkt de beste te zijn, omdat ze rechtstreeks in de hoeveelheid CO2 ingrijpt door ze uit de atmosfeer te verwijderen, en omdat ze minder of geen ongewenste neveneffecten kan opleveren.
De techniek om CO2 op te vangen bestaat en wordt bijvoorbeeld bij steenkoolcentrales gebruikt. De CO2 wordt uit de uitlaatgassen gefilterd en in geconcentreerde vorm opgeslagen of gebruikt voor industriële processen. Helaas ligt de huidige kost om CO2 op die manier op te vangen en op te slaan te hoog om interessant te zijn. De kosten kunnen wellicht gedrukt worden door de CO2 te gebruiken bij de kweek van algen, die op hun beurt biobrandstoffen opleveren – gesteld dat ze kunnen worden gekweekt op droog, niet voor gewone landbouw geschikt land, zoals een proefproject in Hawaï lijkt te suggereren.
De auteurs van The Inescapable Truth berekenden dat we tegen 2100 zo'n 855 gigaton CO2 zullen moeten opslaan om de concentratie in de atmosfeer terug op een aanvaardbaar peil te krijgen. Een dergelijk opslag in oude gas- en olievelden en dergelijke meer zal naar schatting 85,5 biljoen (1012) dollar kosten, dat is 62.204.438.000.000 euro. Niet goedkoop, maar op wereldschaal bekeken geen onmogelijke prijs, zeker niet als er een leefbare planeet zonder blijvende klimaatswijzigingen tegenover staat.
ARGUS informeert en inspireert voor een duurzame, milieuvriendelijke samenleving.
De nieuwssite www.argusactueel.be brengt nieuws en actualiteit over milieu, natuur en duurzame ontwikkeling.
Maak kennis met alle andere projecten van ARGUS op www.argusmilieu.be.
