18 Juni 2012 - Rio+20: Wat de NGOs over de onderhandelingen vinden

Hier in Rio heeft de eindspurt naar een akkoord over 'The Future We Want' drie delen: de laatste Prepcom, een informeel intermezzo onder leiding van Brazilië en de echte top met regeringsleiders (vanaf 20 juni). De Prepcom lijkt alvast in mineur te eindigen. In de twee officiële verklaringen die de NGOs konden geven verwijst men naar zowel de algemene bezorgdheid dat de Prepcom eerder een stap achteruit dan vooruit is, als naar specifieke onderdelen van de tekst waar het flink fout loopt. Dit artikel is een licht ingekorte vertaling van de twee NGO statements die tot nu toe gedaan werden.

De NGOs blijven sterk gefocust op het principe dat men niet op gemaakte afspraken terugkomt. We dringen er bij de staten die zich verzetten tegen de huidige tekst op niet-regressie aan om hun positie serieus te heroverwegen of om constructieve alternatieven voor te stellen. Dit zijn een paar voorbeelden van waar we regressie op eerdere internationale overeenkomsten zien:

• Op de tekst die betrekking heeft op gezondheid: het “Beijing plan van aanpak” en het "Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen" hebben het over 'rechten', terwijl die taal hier vervangen wordt door 'de toegang tot diensten'.
• We blijven bezorgd dat de discussie over toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot recht niet opgelost geraakt. Paragrafen 68g en 93 zijn zwakker dan het resultaat van Rio in 1992. Wij dringen er bij staten op aan om enkel vooruitgang te boeken.

Het baanbrekende rapport van de Club van Rome (en later vele anderen) benadrukt dat er grenzen zijn aan de groei. Deze realiteit moet worden bevestigd door in de tekst "economische groei" te vervangen door "economische welvaart". De lange duur van de onderhandelingen doet vragen rijzen over het doel van deze conferentie. Kortom, Rio +20 moet voortbouwen op overeengekomen beginselen: er mag geen achteruitgang te zijn.

Over groene economie: we willen steeds weer herhalen dat we de BNP-groei verslaving moeten stoppen (met name in de geïndustrialiseerde landen), zodat we over kunnen gaan naar een duurzame economie. We kunnen dit niet stoppen door alleen om andere indicatoren te vragen, omdat het hele huidige monetaire systeem radicaal hervormd moet worden. De hele economie moet binnen onze ecologische grenzen blijven. Helaas zien we geen elke verwijzing in de tekst rond dit idee. We betreuren het totale gebrek aan bereidheid van de geïndustrialiseerde landen om de consumptie van hun materiële hulpbronnen te beperken tot duurzame niveaus. Dit moet direct gedaan worden om de draagkracht van Moeder Aarde te respecteren.

Over beleidsopties voor duurzame ontwikkeling: er moet een Raad voor Duurzame Ontwikkeling direct onder de “General Assembly” komen met een coördinerende rol en het mandaat om te verzekeren dat alle overeenkomsten volledig worden uitgevoerd. Deze nieuwe raad moet pro-actief de deelname van alle belangrijke groepen in de besluitvorming en implementatie stimuleren. Het is teleurstellend om te zien dat er weinig ambitie is om hier in Rio te starten met een proces voor een wereldwijd verdrag van milieu-rechten en publieke inspraak.

Over onderwijs: we leggen de nadruk op het belang om non-formele educatie in de onderhandelingen over de tekst op te nemen. Educatie voor duurzame ontwikkeling ondersteunt de ontwikkeling van de gehele persoonlijkheid.

Over subsidies: Wij vinden het schokkend dat we nog steeds niet-duurzame productie ondersteunen. Dit toont heel duidelijk het gebrek aan politieke wil en de prioriteiten die overheden hebben. Hou er rekening mee dat reeds in de 'Johannesburg Plan of Implementation', 10 jaar geleden, wordt verwezen naar de noodzaak om zich te ontdoen van de schadelijke subsidies. Het is nog onduidelijk wat er zal gebeuren met de verwijzingen naar deze subsidies. Ze staan in het hoofdstuk over energie, oceanen en visserij en handel en landbouw.