NEW DELHI - De globalisering en vrijmaking van de wereldhandel leiden in India tot de privatisering van water en biodiversiteit en de concentratie van grondbezit. Daarmee wordt de klok na zes decennia van landhervorming teruggedraaid.
NEW DELHI - De globalisering en vrijmaking van de wereldhandel leiden in India tot de privatisering van water en biodiversiteit en de concentratie van grondbezit. Daarmee wordt de klok na zes decennia van landhervorming teruggedraaid en komt zamindari – een feodaal systeem van grondbezit – stilaan terug in een nieuwe, industriële vorm via instrumenten als "speciale economische zones".
Vrouwen zijn binnen de gemeenschap sinds mensenheugenis de bewaarders van zaden en water. Land werd weliswaar individueel gebruikt, maar was collectief bezit. Lokale heersers hadden recht op een deel van de opbrengst van het land, maar niet op eigendom van het land zelf.
De Britse koloniale Land Acquisition Act gaat terug tot 1894 en bestaat nog steeds, hoewel hij in verschillende amendementen aangepast is. Het laatste amendement, in 2007, verbiedt burgerrechtbanken om zich uit te spreken over land dat aangekocht wordt voor "een publiek doel". Die definitie krijgt veel kritiek, omdat ze oppervlakkig en ontoereikend is.
De overheid heeft van dat recht gebruik gemaakt om grote stukken vruchtbaar land vrij te maken voor industriële bedrijven. Maar die landbouwgrond is cruciaal voor het levensonderhoud van miljoenen kleine boeren die niet of nauwelijks land bezitten.
Gemene gronden rond dorpen werden in het Britse systeem als "wasteland" omschreven omdat de koloniale macht er geen winst uit kon halen. Nu worden die gronden overgedragen aan de industrie ondanks hun belang voor het levensonderhoud van de armen.
In mei 2007 keurde de provinciale regering van Rajasthan de Rajasthan Land Revenue Rules goed. Daarmee worden tussen duizend en vijfduizend hectare gemene gronden twintig jaar lang ter beschikking gesteld van de biobrandstofindustrie. Die mag er plantages (meestal voor jathropa) en verwerkingsinstallaties opstarten.
De nieuwe wet zorgt voor twee grote veranderingen: ten eerste is er de illegitieme transformatie van gemeenschappelijke rechten naar private eigendomsrechten, zonder de instemming van de gemeenschap. Ten tweede is er een plotse ruk weg van eerlijkheid en duurzaamheid, omdat land dat essentieel is om de gemeenschap van brandstof, dierenvoeder, geneesmiddelen en voedsel te voorzien voortaan gebruikt wordt voor de productie van brandstof die bestemd is voor de auto's van de rijken in de steden.
Het zijn bovendien niet alleen de gemene gronden die geprivatiseerd worden, maar ook het water. De wet maakt het verplicht om irrigatiesproeiers te gebruiken. In een woestijnstaat zoals Rajasthan is dat een recept om het schaarse water dat broodnodig is voor consumptie en voor de landbouw af te leiden naar de jatrophaplantages. Het dreigt ook de grondwaterniveaus uit te putten. In het geval van water en biodiversiteit gebruiken de bedrijven instituten als de Wereldbank en de Wereldhandelsorganisatie (WTO) om nieuwe vormen van privébezit te kunnen creëren.
De uitdrukking die vaak gebruikt wordt voor die nieuwe vorm van privatisering is "asset reform". Maar het levensonderhoud van de armen is geen “asset” die verkocht en verhandeld kan worden. De beschrijving van vitale natuurlijke rijkdommen als “assets” is het begin van de privatisering van natuurlijke rijkdommen die noodzakelijk zijn om te overleven.
De hervormingsprojecten van de Wereldbank voor de watersector zijn ook bezig de rechten op water te veranderen. Ze herdefiniëren het Indiase waterbeleid en de wetgeving, ondermijnen de grondwet en de democratie en beroven de mensen van de rechten en wetten waarover democratisch beslist is binnen de panchayati raj (gemeenteraden), staatsparlementen en het nationale parlement.
De privatisering van stedelijke waterprojecten heeft ook een directe impact op het recht van de boeren op water. Vijf boeren uit het Tonkdistrict in Rajasthan werden gedood door de politie toen ze protesteerden tegen de afleiding van hun rivier in het kader van een privatiseringsproject. De boeren zaten zonder water voor irrigatie en ook hun bronnen droogden op.
Het resultaat is duidelijk: als natuurlijke rijkommen, die tot de gemeenschap behoren, geprivatiseerd worden, dan worden gewone mensen beroofd van levensbelangrijke bronnen van inkomsten, hun levensonderhoud en hun gemeenschappelijke rijkom. De gevolgen zijn penibel.
De toekomst van landbouw en vrouwelijke landbouwers hangt af van de gedeelde zorg voor die levensbelangrijke rijkdommen: de grond, de biodiversiteit en het water, die landbouw mogelijk maken. Vrouwen, die de meerderheid van de landbouwers uitmaken in een land als India, hebben ervaring in het beheer van dat natuurlijke kapitaal gebaseerd op sociale eerlijkheid en ecologische duurzaamheid.
ARGUS informeert en inspireert voor een duurzame, milieuvriendelijke samenleving.
De nieuwssite www.argusactueel.be brengt nieuws en actualiteit over milieu, natuur en duurzame ontwikkeling.
Maak kennis met alle andere projecten van ARGUS op www.argusmilieu.be.
